Het is de eerste keer dat ik het lokale duo Falling & Laughing zie en ik moet toegeven dat het een openbaring is. Met een geluid dat ergens tussen de sublieme songsmeedkunst van indierocklegendes The Wedding Present en het minimalisme van de postrock van Shellac valt, is het geluid van Falling & Laughing een aangename spanning van tegenstellingen. Rammelende gitaren en soepele zang worden samengebonden door beukende, hypnotiserende drums, terwijl rustige stukken worden afgewisseld met luide delen, en het resultaat is een geluid dat de luisteraar voortdurend naar andere posities brengt. Het is op het moment van schrijven bijna drie jaar geleden sinds de laatste EP van de band, en vijf jaar sinds hun laatste optreden in Birmingham, maar toch is er geen gevoel van ontwrichting, en de band zit stevig in elkaar als een stel onderling verbonden radertjes. Blijkbaar is dit het live-debuut voor alle nummers die vanavond worden gespeeld, en ze voorspellen een mooie toekomst, vooral het openingsnummer (getiteld 1959, geloof ik) dat rockt met een duidelijk Orange Juice/Josef K gevoel. Met de goede vibes die van het podium afstralen is Falling & Laughing een sympathiek duo, en ze hebben vanavond veel harten en geesten gewonnen.
Na hun debuuttournee door Groot-Brittannië en een triomfantelijke set op het vooraanstaande post-rockfestival ArcTanGent in 2022, is Paranoid Void terug om voort te bouwen op eerdere successen, en een dicht opeengepakt publiek in The Sunflower Lounge wacht vol spanning op hun optreden. Er hangt een voelbare spanning in de lucht, die de verwachting doet stijgen tot een bijna ondraaglijk niveau, maar de betovering wordt verbroken als de band met weinig tamtam verschijnt en het publiek in de loop van 60 transformerende minuten verblindt met hun muzikale vingervlugheid. Het laatste album van de band (Travels In My Universe) is een etherische, buitenaardse aangelegenheid en Paranoid Void slaagt erin om die esthetiek vanavond te herscheppen. Met hun ongebruikelijke polyritmes lijkt dit trio het weefsel van de tijd te veranderen en er zit een bijna jazzgevoeligheid in hun geluid die doet denken aan Miles Davis’ Bitches Brew of Eric Dolphy’s Out To Lunch, alleen dan gefilterd door een Japans perspectief. Er zit een soort gecontroleerde chaos in het geluid van de band, alsof ze op een afgrond balanceren, en het siert ze dat ze het gedurende het hele optreden in zo’n positie houden.
Met een kristalhelder geluid dat hangt als ijspegels, glinsterend in de winterse zon, levert de band een set af die alle aspecten uit hun carrière aanstipt, maar het zijn de nummers van het eerder genoemde Travels In My Universe die het meest schitteren. MEGURI heeft een vlijmscherpe gitaartoon die door de lucht snijdt, terwijl bassiste YU-KI de spreekwoordelijke olifant in de porseleinkast is die haar basgitaar aanvalt als een leadgitarist met een aantal fijne fingertapping en vernuftige solo’s. Het is echter drummer MIPOW die de band voortstuwt, behendig ritmes door elkaar gooit en op metronomische wijze de maat houdt. Maar Paranoid Void werkt het beste in tandem en de chemie die ze delen grenst aan telepathie. Als een regendruppel die in het water valt en vervolgens in cirkelvormige kringen kabbelt, is travel #dream een expansief nummer dat de hele zaal vult en bijzonder goed aanslaat, net als het begeleidende stuk travel #afterward. Er zijn geen flitsende rekwisieten of gimmicks bij Paranoid Void, gewoon drie vrouwen die de beste math-rock spelen. Deze uitgeklede esthetiek heeft het voordeel dat de nummers op de voorgrond treden, en als de nummers zo goed zijn, is dat precies waar ze moeten zijn.
Liveverslag: Paranoid Void + Falling & Laughing
The Sunflower Lounge, Birmingham, 22.05.2023
Fotografie: James Grant (Twitter/Instagram)
