Het woord ‘pionier’ wordt in de muziekwereld wel eens te vaak gebruikt, maar als het gaat om Mika Handa, oprichtster en leadzangeres van MIKABOMB, is het volkomen terecht. Toen ze in 1998 in het Verenigd Koninkrijk aankwam met het voornemen een band op te richten, waren Japanse artiesten eerder uitzondering dan regel, en de doe-het-zelf-netwerken die Mika opbouwde, baanden de weg voor anderen om in haar voetsporen te treden. Naast het succes van het tekenen bij het prille platenlabel van de Beastie Boys en het delen van het podium met bands als At The Drive-In, was er ook tragedie in de vorm van de levensbedreigende ziekte die voormalig drummer Ergi Ahmed trof. In 2026 verkeert de band echter in blakende gezondheid, met de recente heruitgave van hun debuutalbum, The Fake Fake Sound Of Mikabomb, en een groot aantal geplande liveoptredens. Dit leek dan ook een uitstekend moment om met Mika te praten over het verleden van de band en hun verwachtingen voor de toekomst.
AVO Magazine: Laten we bij het begin beginnen. Kun je ons iets vertellen over je eerste stappen in de muziekwereld in Japan? Welke muziek en artiesten hebben je geïnspireerd om gitaar te gaan spelen en muziek te gaan schrijven?
Mika: Toen ik klein was, hield ik van J-pop, maar toen ik 10 jaar oud was, raakte ik geïnspireerd door Britse en Amerikaanse bands. Ik tekende vroeger veel plaatjes van de Rolling Stones en luisterde naar de Beatles en de Monkees! Later raakte ik geïnteresseerd in de CBGB-muziekscene, met bands als de Ramones, de Stooges en Blondie, en daarna raakte ik geïnteresseerd in Britse muziek. En toen besloot ik naar Londen te verhuizen! Ik ging vaak naar optredens van Blur, Pulp en Supergrass, en van veel andere indiebands.
AVO Magazine: In 1998 kwam je naar Londen met het voornemen om een band op te richten. Waarom ben je naar Londen gereisd, in plaats van in je geboorteland Japan een band op te richten?
Mika: Ik hield van Britse indiemuziek; daarom ben ik naar Engeland verhuisd. Ik ging naar heel veel optredens in Londen – waarschijnlijk een paar keer per week. Op dat moment dacht ik er nog niet echt over na om in een band te spelen. Toen besefte ik dat ik het ook kon, dus richtte ik een band op.
AVO Magazine: Was het makkelijk of moeilijk om in Londen een band samen te stellen? Hoe is de oorspronkelijke bezetting tot stand gekomen?
Mika: Ontzettend moeilijk. Er woonden veel Japanse studenten in Londen, maar uiteindelijk zijn ze allemaal teruggegaan naar Japan. Daardoor was ik voortdurend op zoek naar nieuwe bandleden. De oorspronkelijke bezetting is tot stand gekomen via mond-tot-mondreclame en een advertentie in het Japan Centre.
AVO Magazine: Wat waren de voor- en nadelen van het feit dat je in 1998 als Japanse muzikant in Londen woonde?
Mika: In die tijd traden er niet veel Japanse bands op in Engeland. Shonen Knife was de enige die de meeste mensen kenden. Dus toen MIKABOMB begon, traden we elke maand op in de buurt van Camden, en onze optredens waren altijd uitverkocht. Het was zeker een voordeel dat we een Japanse band waren.
AVO Magazine: In het jaar 2000 tekende MIKABOMB een contract bij Grand Royal, het platenlabel van de Beastie Boys. Hoe is dat zo gekomen dat een in Londen woonachtige Japanse muzikant een contract tekende bij een Amerikaans label?
Mika: We kregen eigenlijk heel veel belangstelling. Epitaph, Damaged Goods en diverse andere platenlabels waren in ons geïnteresseerd. Eerst tekenden we bij Sanctuary Management (het managementbedrijf van Iron Maiden) en zij namen Grand Royal onder hun hoede. We waren dol op de Beastie Boys, dus we waren ontzettend blij! Het was echt jammer dat Grand Royal failliet ging; we stonden op het punt om in Japan bij Toshiba EMI te tekenen…
AVO Magazine: Het jaar daarop bracht je je debuutalbum The Fake Fake Sound Of Mikabomb uit bij Damaged Goods. Je hebt dat album onlangs opnieuw op vinyl uitgebracht. Kun je ons iets vertellen over deze heruitgave? Zijn er wijzigingen aangebracht wat betreft de remastering van het geluid en/of het ontwerp van de hoes?
Mika: Nee, het was precies hetzelfde als voorheen. Damaged Goods wilde de roze vinylplaat opnieuw uitbrengen.
AVO Magazine: Van 2006 tot 2010 heeft de band een pauze ingelast. Waarom? Hadden jullie behoefte aan een ‘pauze’ van de muziek?
Mika: Ja, eind 2005 vond er een tragisch incident plaats. Onze drummer raakte ernstig ziek. Wonder boven wonder heeft hij het overleefd, maar hij verloor wel beide benen. Hij is mijn beste vriend, en ik kon gewoon niet meer doorgaan met spelen. Het was gewoon te zwaar. Maar hij speelt nu in een paar bands. En hij zal ook een paar nummers spelen tijdens ons optreden in Londen.
AVO Magazine: Vorig jaar heb je twee tournees door het Verenigd Koninkrijk gedaan. Eerst een aantal optredens in het noorden, en meer recentelijk vier shows in het zuiden. Was er een verschil tussen het publiek in het noorden en dat in het zuiden?
Mika: Dat is een goede vraag. Ik denk dat er in het zuiden meer concertbezoekers waren, maar het hing volgens mij vooral af van de locatie. Leeds was in ieder geval geweldig.
AVO Magazine: Je bent ook twee keer naar Japan teruggekeerd voor optredens. Hoe was het om in je thuisland op te treden?
Mika: Dat was de allereerste keer dat we in Japan optraden. Het was een vreemde ervaring. De Japanse bands waren echt goed—ze speelden ongelooflijk strak. Wat me het meest verbaasde, was dat Japanse muzikanten voor het optreden niet dronken! Het publiek dronk ook niet veel. Ik was gewend dat Europeanen dronken werden en helemaal uit hun dak gingen, dus dit voelde heel anders. Daarnaast was ik gewend om in het Engels met het publiek te praten. Ik wist niet wat ik in het Japans moest zeggen.
AVO Magazine: Hoe zie je de garagerockscene in Japan op dit moment in vergelijking met die in het Verenigd Koninkrijk (en de rest van Europa)? En hoe denk je dat die is veranderd ten opzichte van de periode vóór de coronapandemie, en met name sinds je MIKABOMB hebt opgericht?
Mika: Ik denk dat er op dit moment heel veel Japanse bands zijn die naar Europa willen komen. Ze klinken erg als Engelse bands en sommige zijn echt heel goed.
AVO Magazine: Op dit moment ben je bezig met de voorbereidingen voor een nieuwe tournee door het Verenigd Koninkrijk deze zomer, met onder meer een optreden op Rebellion. Zijn er plannen voor optredens elders in Europa dit jaar?
Mika: Er is ons gevraagd om in Duitsland op te treden, maar dat gaat dit jaar misschien niet door. In november gaan we weer naar Japan voor een tournee door Kyushu. Maar we willen wel graag in Nederland optreden!
AVO Magazine: Met de terugkeer van MIKABOMB hebben jullie onlangs ook een nieuwe 7-inch single uitgebracht (momenteel alleen verkrijgbaar in Japan), getiteld Shut ya mouth, met een live-opname van een nummer dat te vinden is op het album Hellcats (uitgebracht in 2005) en een nog niet eerder uitgebracht nummer, Simon Says. Hoe is de release door de fans ontvangen?
Mika: Ik weet het niet, het was vooral voor onze tournee in Japan. We willen binnenkort graag wat nieuwe nummers uitbrengen.
AVO Magazine: Tot slot voelt deze versie van MIKABOMB weer helemaal vernieuwd en vol energie aan. Wat zijn jullie verwachtingen en ambities voor de band in de toekomst? Hoe hoog leggen jullie de lat?
Mika: We willen gewoon plezier hebben. Persoonlijk zou ik, als songwriter, heel graag binnenkort ons derde album uitbrengen.
Volg MIKABOMB op hun officiële website, Instagram, Facebook en abonneer je op hun YouTube-kanaal.
Dank aan Mika voor het feit dat ze de tijd heeft genomen om de vragen voor dit interview te beantwoorden en hoofdredactrice Francisca voor haar bijdrage. MIKABOMB gaat binnenkort op tournee door het Verenigd Koninkrijk; meer informatie over de tournee is te vinden in het nieuwsbericht van AVO Magazine.
