De laatste show van Takayoshi Ohmura’s METAL PARADOX Tour startte zoals zovele concerten doen: een lange rij mensen die staan te bibberen in de wind en regen. Het binnenkort-publiek schuifelden heen en weer om hun rug tegen het weer te houden ter bescherming. Wanneer de nummers van de tickets geroepen werden begaf de rij zich naar de trap die naar de zaal leidde. Eenmaal langs de garderobe, de merchandise tafel en de bar verzamelden de concertgangers zich in het auditorium. Hoe meer de hoeveelheid mensen groeide, zo ook de temperatuur en de luchtvochtigheid door al die natte lichamen. Een paar mensen negeerde deze ongemakkelijkheden en praatten met elkaar, anderen stonden er stilletjes bij en namen hier en daar een foto van het lege podium of hurkten neer om hun benen wat rust te geven. Uiteindelijk dimden de lichten, kwam de band op het podium, en kon niemand zeggen dat ze ongelukkig waren.
Als je een fan bent van BABYMETAL dan is Takayoshi Ohmura geen onbekende naam. Hij is lange tijd een gitarist van de Kami Band geweest. Kami Band bassist Boh en langdurige drummer Hideki Aoyama waren ook van de partij voor dit concert. Verscheidene bezoekers hadden BABYMETAL merchandise aan voor dit concert. Ze leerden echter snel genoeg dat dit geen metal voor baby’s was. De BABYMETAL veteranen werden bijgestaan door Kuze Atsushi van de bands Concerto Moon en Screaming Symphony. Met z’n vieren zetten ze een optreden neer dat voor eeuwig in het geheugen van de bezoekers gebrand zal zijn. Het was pure melodieuze metal, zonder toevoegingen.
Ohmura is een gitarist waar anderen een voorbeeld aan zouden moeten nemen. Hij zou gerekend moeten worden tot een van de grote virtuoso’s van de wereld zoals Joe Santriani, Steve Val, of Yngwie Mamsteen. Hoewel zijn solo’s stratosferisch zijn in hun snelheid en compositie is zijn muziek nog steeds zeer toegankelijk. De meeste mensen in het publiek kenden zijn nummers niet allemaal uit hun hoofd, maar iedereen die wel eens naar rock en roll en metal luistert kan wel een inschatting maken wanneer de riffs of het ritme gaat veranderen. Het was herkenbaar en gemakkelijk om naar te luisteren. Het was ontzettend leuk om live te zien en deel uit te maken van het publiek, en om de anticipatie te voelen als de drums een hint gaven van een aankomende solo.
Hij is ook een geslaagde showman. Hij imponeerde het publiek niet alleen met zijn ongelofelijke gitaar-skills, maar hij had zichzelf omringd met buitegewone muzikanten. Boh plukte, tokkelde, hamerde, veegde en tapte zijn weg door de nummers op zijn basgitaar, evenveel monden open laten vallende als de Gitaar God. Aoyama’s ritmes en vullingen werden geslagen met de explosiviteit van een kleine oorlog, maar met machinale precisie. Voor hun was Kuze Atsushi, wiens aanwezigheid op het podium het hele concert naar een niveau tilde wat geen van de bezoekers had verwacht. Denk aan Joey Belladonna van ANTHRAX voor zijn combinatie van pure vocal power en gretigheid om te vermaken.
Er was een vijfde muzikant die eigenlijk ook bij deze tour aanwezig zou zijn, Mikio Fujioka zou verschijnen als een gast-gitarist, maar vanwege zijn tragische dood in januari ging dit echter niet door. De posters die de tour adverteerden hadden nog wel zijn foto. Na de eerste vijf of zes nummers stopte de band even om bij zijn dood stil te staan. Het was geen begrafenis-gevoel, maar in plaats daarvan was het heel joviaal. De leden van de band haalden om de beurt leuke herinneringen met de gitarist, met de bijnaam “Kleine God”, omhoog. Leden van de stage crew brachten twee van Fujioka’s signatuur gitaren het podium op. Eentje met zes strings, en eentje met zeven strings. Ze werden op stands in het midden van het podium neergezet terwijl de muzikanten hem herdachten met goede humor. Soms strekte een van hen een hand uit om deze op een van de zalmkleurige ESP’s te leggen. Ter nagedachtenis aan zijn favoriete drankje zette Takayoshi Ohmura een blikje bier op de vloer tussen de twee gitaren.
Na de tribute verliet Atsushi het podium en begonnen Ohmura, Boh en Aoyama aan een lange instrumentale set. Eerst leek het alsof ze met z’n drieën waren, maar na een tijdje was er een tweede gitaar te horen in de mix. Ze hadden opnames gemaakt van Fujioka in de studio, waarvan velen gewoon lol trappen of oefeningen waren, en daar hadden ze een geweldige instrumentale set omheen gebouwd. Er waren vele waterige ogen boven brede glimlachen terwijl het publiek getrakteerd werd op muziek die nog nooit ten gehore was gebracht. Van een geweldige artiest wie dit helaas niet meer mee heeft mogen maken.
Na dat emotionele meesterwerk was het tijd om verder te gaan met de show. De gitaren die uitgestald stonden op het podium werden verwijderd, maar Ohmura hijste zich in de zes-strings gitaar en bespeelde deze tot het einde van de show, Fujioka’s aanwezigheid in de ruimte houdende terwijl de reguliere set gespeeld werd. Het was net zo schor en opwindend als het in het begin was, omdat Kuze Atsushi terug kwam en de band energie gaf tot het einde. Wanneer de lampen van de zaal weer aangingen, de lichten van het podium doofden en het publiek klaar was met klappen, schreeuwen, stompen en fluiten trokken ze zich terug in de duisternis van de nacht. De regen en wind waren inmiddels gestopt uit respect voor degenen die net een van de beste concerten in hun leven hadden meegemaakt.
