De Japanse tatoeage onder druk

Zolang als dat ik mij kan herinneren, ben ik een liefhebster van tatoeages. Ik verdiep mij dan ook graag in de verschillende stijlen van de tattoo wereld. De laatste 9 jaar ligt mijn focus op de traditionele Japanse tatoeages de Horimono, beter bekend als de Irezumi.

Zo lees ik veel boeken en volg ik tattoo-artiesten via de multimedia en ik kijk mijn ogen uit op al die schitterende kunstwerken die op lichamen zijn geïnkt. Ik schrok dan ook heel erg, toen ik begin dit jaar hoorde dat de Japanse regering de “aanval” had geopend op Japanse tattoo artiesten. Zo werd er een tattoo conventie in Osaka afgelast en er kwamen berichten dat tattoo-artiesten gearresteerd werden. Ik besloot het fijne hiervan uit te zoeken en heb contact op genomen met de mensen achter de Facebook pagina Save Tattooing in Japan. Hieruit ontstond een interview dat ik graag met jullie wil delen.

Maar voordat we doorgaan met het interview, eerst een stukje geschiedenis:

De Japanse tatoeage bestaat al eeuwen, maar maakte zijn opmars in de Edo periode (1600-1868 AD). Kunstenaars werden door mensen gevraagd om  tatoeages  met scene’s uit de destijds populaire Chinese roman Suikoden te zetten. Deze roman over rebelse moed en mannelijke bravoure was gewild onder veel mensen en werd op houtblok prenten uitgegeven. Maar naast de scene’s uit deze roman waren draken, demonen, bloemen, tijgers en mythische dieren ook erg populair. Zo droegen brandweer mannen vaak draak tattoo’s om zichzelf te beschermen tegen het vuur. Artiesten waren populair en gewild vanwege hun oog op detail en het gebruik van Nara inkt. Deze inktvorm veranderde onder de huid naar een groen blauwe kleur en werd vooral gebruikt om golven mee te maken.

Ook al was in de Edo periode de Horimono erg populair en gewild. Er zat ook een donkere kant aan tatoeages. In de Kofun periode (300-600 AD) werd namelijk de wet aangenomen om criminelen een straf tattoo, destijds bekend als Irezumi,te geven. Afhankelijk van je misdaad werd er een tattoo op je geplaatst, waardoor de maatschappij kon zien wat voor een crimineel je was. Hierdoor kreeg de Horimono naast de betekenis van kunst met inkt ook een negatieve lading. Ook in het Edo tijdperk werden er straf tattoo’s gezet en de regering besloot op een bepaald punt om tatoeëren illegaal te maken. Dit betekende dat tattoo artiesten en hun cliënten ondergronds te werk moesten gaan. Het werd strafbaar om een tattoo te plaatsen maar ook om een tattoo te ontvangen. En als je werd betrapt werd je zonder pardon veroordeeld.

De regering deed dit voornamelijk om een onberispelijke indruk te maken op het Westen. Grappig is dan om te weten dat juist afgezanten van de westelijke landen, die naar Japan toe kwamen vaak graag een originele Japanse Horimono wilden laten zetten. Zo werden er voor deze hoge heren uit het Westen uitzonderingen gemaakt maar het verbod op het tatoeëren werd pas in 1948 opgeheven.

Door de jaren heen is de betekenis van Horimono en Irezumi met elkaar verweven. Nu heeft het woord Irezumi niet perse meer een negatieve lading. Ook is de manier van tatoeëren door de jaren heen veranderd. Waar eerst alles met de hand werd gezet worden steeds meer tatoeages machinaal gezet. Toch zijn er veel Japanse tattoo-artiesten die het prefereren om de traditionele tatoeages te zetten met de hand. Dit wordt Tebori genoemd.

Dan is het nu tijd voor het interview. Dankzij Manuel Chillagano is het interview mogelijk gemaakt. Het is naar mijn mening ontzettend belangrijk dat de kunstvorm van het tatoeëren behouden blijft. Zeker in een land als Japan waar de manier van deze kunst zo ontzettend uniek is. Mensen over heel de wereld zijn gefascineerd door de Japanse tatoeages en het verdwijnen ervan zou een verlies zijn voor de kunst wereld. Het interview met Save Tattooing in Japan lees je hier.

Bron: The Japanese Tattoo: door Sandi Fellman, Bushido, legacies of the Japanese tattoo: door Takahiro Kitamura en Katie M. Kitamura en Save Tattooing in Japan