Bezoek aan NOW JAPAN in Kunsthal KAdE in Amersfoort

3 november bezocht ik met een groep AVO Forum leden de tentoonstelling NOW JAPAN in Kunsthal KAdE in Amersfoort. Ondanks dat wij de Kunsthal op een zondag bezochten was het behoorlijk druk bij de ingang. Er waren meerdere mensen met het idee gekomen om de tentoonstelling te bezoeken. Er werd met de groep besloten om mee te doen met de rondleiding, zodat er wat meer duidelijk werd achter de ideeën van de objecten en installaties die te bekijken waren. En dat was niet eens een slechte keuze!

De objecten die er te zien waren totaal wat anders dan het schattige, op de “SUPER RAT” na van Chim↑Pom, die veranderd werd naar een Pikachu. Alles was juist het tegenovergestelde. En sowieso hebben een aantal objecten, installaties en video’s een verwijzing naar Fukushima. Iets wat mij persoonlijk nog steeds bezighoudt, ik hou het nieuws erover nog steeds in de gaten.

Na het binnenkomen van de tentoonstelling, voelde ik al meteen een vinger naar mij wijzen van de anonieme ‘Finger Pointing Worker’. De kunstenaar klom in beschermende kleding, aangemeld als werknemer bij de Fukushima centrale, het dak op en wees met zijn vinger naar de camera voor een kwartier. Wijzen met de vinger (naar iemand) is voor de Japanners behoorlijk onbeschoft. Bedoeld om de kerncentrale bestuurders en de overheid te beschamen. Het was een mooie binnenkomer van de tentoonstelling en je kon meteen daarna diverse kanten op om de tentoonstelling te bekijken.

Iets meer naar rechts had je een soort van gordijn in een ronding/rondje. Ik kreeg de kriebels van het geluid dat te horen was, dat was namelijk het geluid een geigerteller, een apparaat waarmee je straling kan detecteren. Hoe meer getik je hoort, hoe meer straling er is. Ik werd er oncomfortabel van, maar ook nieuwsgierig wat er achter het gordijn te vinden was. Ik zag een tekening, maar omdat het opeens een kleine ruimte was in combinatie met het geluid van de stralingsmeter, snapte ik dat dit niet een omgeving moest zijn waar je heel lang moest rondhangen. Dit was een installatie van Sayaka Abe.

Ook bijzonder om te zien is hoe veel werk vele kunstenaars hebben gestoken in hun werk. Je kon dat erg goed zien. De ridder en ram is gemaakt in aluminiumfolie en daar is 5 weken aan gewerkt. Of te denken aan de handdoeken, op de grond neergelegd, waardoor je kan denken aan bergen of juist een tsunami. Van de draad van die handdoeken zijn zendmasten gemaakt.  Daar zit veel werk in, vooral in de detaillering. Grappig vond ik het werk van Teppei Kaneuji, de kunstenaar maakte een besneeuwd landschap van voorwerpen die gekocht zijn bij de dichtstbijzijnde Action!

Zo zie je ook dat sommige werken gewoon op de plek zelf zijn gemaakt en dat het daarna weer afgebroken zal worden en zo ongeveer opnieuw gemaakt zal worden. Ik zie het plezier erin die er gemaakt is bij het maken van deze objecten, terwijl er zo’n serieuze boodschap achter steekt.

Een ander voorbeeld is het werk van Ataru Sato waarbij getekend is op een muur, maar na de tentoonstelling weer overschilderd zal worden. De kunstenaar heeft zich opgesloten in de Kunsthal om dit werk op de witte muur te krijgen. Een zeer gedetailleerd werk, waarbij je van dichtbij en van veraf diverse dingen kan zien!

Opvallend aan deze tentoonstelling vond ik dat er weinig schilders te zien waren op deze tentoonstelling. Voor de liefhebbers van schilderijen een minpunt, maar daarentegen waren de vele installaties op de tentoonstelling behoorlijk indrukwekkend.

Er was enorm veel te zien en na 1 keer rondlopen had ik het gevoel dat ik nog niet alles had gezien. En daarom dat ik de tweede keer met camera ben gaan rondlopen en ben gaan fotograferen op mijn gemak. Ik vond heel wat kunstobjecten enorm indrukwekkend om te bekijken en het is misschien makkelijk om alles op de gevoelige plaat te zetten. Maar ik ben toch van mening dat je meer hoort, voelt en ziet als je er zelf bent.

Voor diegene die deze tentoonstelling vol met moderne kunst uit Japan nog niet heeft gezien, is het advies om op te schieten. Al loopt de tentoonstelling nog wel eventjes, namelijk tot en met zondag 2 februari 2014, ik adviseer de tentoonstelling nog een keer te bekijken en sowieso één keer met een rondleiding!

Foto’s: Francisca Hagen | Courtesy Kunsthal KAdE, Amersfoort