Pindakaas en Sushi heeft inmiddels een vervolg gekregen, namelijk Pindakaas en Sushi 2. Het boek is gelezen en heeft een review gekregen; tijd voor een interview met de schrijver van het boek: Roderick Leeuwenhart!
AVO Blog: De eerste twee boeken zijn al even uit, hoe zijn over het algemeen de reacties geweest op de boeken?
Heel goed. Verreweg de meeste reacties (op Facebook, Goodreads of ‘IRL’) komen van lezers, die massaal ook Japanse fan zijn. In de boeken lezen ze over personages die ze zelf zouden kunnen zijn en verhalen die uit hun eigen leven konden komen. Wilde avonturen op een animecon, of die gedroomde reis naar Japan. Daar word je vanzelf enthousiast van! Wat nog altijd moeilijk te regelen is, is aandacht van de doorsnee media. Japanse blogs vinden het geweldig, maar de gemiddelde krant heeft geen ogen voor een zelf uitgegeven niche-boek als PindaSushi. Negatieve dingen hoor ik maar heel zelden. Daar luister ik overigens wel naar. Wat dan meestal blijkt is dat de reviewer eigenlijk niets ‘heeft’ met Japan of het genre. Niet iedereen hoeft alles leuk te vinden, daar is niks mis mee.
AVO Blog: Het boek P&S 2 is een vervolg, was het voor jou makkelijker of moeilijker om een tweede deel hiervan te schrijven?
Het was veeeelllll moeilijker. Het contrast was enorm, want voor deel 1 kon ik putten uit jarenlange ervaring op conventies. Dat boek schreef zichzelf. Voor deel 2 wilde ik de setting verleggen naar Japan, maar daar ben ik minder bekend mee. Het resultaat was dat ik veel research moest doen, en dat maakte het zwaar. Het boek is daarnaast volwassener van toon. Marle gaat een bijzondere ontwikkeling door. Was het eerste deel nog een vrij lichtvoetig avontuur, hier wordt het duister en echt ‘young adult’. Ik heb het natuurlijk mezelf aangedaan: ik wilde namelijk per se geen herhalingsoefening. Wat is de logische stap in het leven van de Japanse fan, nadat je jaren festivals hebt bezocht? Natuurlijk, naar Japan toe. Er was geen andere keuze.
AVO Blog: Het is bekend dat dit boek uiteindelijk een trilogie gaat worden. Wat is jouw reden hiervoor?
Een trilogie schrijft lekker! Ha, nee, het idee klikte gewoon op die manier in mijn hoofd. Na deel 1 wist ik alleen in de meest globale termen waar ik heen wilde gaan, maar ik zag al dat er nog twee verdere delen in zaten. Telkens weer met een heel andere setting, een eigen, los te lezen verhaal… maar wel binnen het thema van PindaSushi. En wat dat is? Opgroeien, veranderen, jezelf accepteren, keuzes maken – zelfs als die pijn doen. En lekker geeky durven zijn!
AVO Blog: Ben je al begonnen met het derde boek van Pindakaas en Sushi?
Nee. Ik heb een wolk aan ideeën, maar ik heb me de afgelopen zomer helemaal gestort op het schrijven van een aantal korte verhalen. Eén ervan is bedoeld voor de Harland Awards, de grootste fantasy/scifi/horror schrijfwedstrijd van Nederland. Ik was eerder dit jaar bij de uitreiking en helemaal overweldigd van hoe leuk en spannend en glamoureus het was. Het werd gehouden in een chic hotel in ‘s-Hertogenbosch, Paul van Loon (mijn jeugdheld!) was er op aanraakafstand… ik wist meteen dat ik mee wilde doen aan de komende editie. Dus vingers gekruist voor de uitreiking volgend jaar. Een ander kort verhaal schreef ik voor uitgeverij Quasis, die me had gevraagd mee te doen aan hun ambitieuze Splinters-reeks. Dat zijn korte verhalen die in de boekhandel komen te liggen, geschreven door gevestigde en beginnende auteurs. Ik ben er nu voor aan het schrijven, een young adult verhaal met een ijzige inslag. Dat is alles wat ik erover wil hinten… Ik ga wel dit jaar nog beginnen aan het derde deel van PindaSushi. Aangezien ik er de tijd voor wil nemen, kan ik nog niet zeggen of die in het komende conseizoen klaar zal zijn, zoals deel twee was.
AVO Blog: Ben je zelf in Japan geweest om bepaalde dingen die zich daar afspelen te kunnen beschrijven of heb je kennis van andere bronnen gebruikt?
Japan staat nog op mijn lijstje. Ik ben er niet geweest, en daar lag natuurlijk een enorme uitdaging. Hoe de ervaring van het reizen waarachtig over te brengen? Ik heb uitgebreid gepraat met kennissen en vrienden die er zijn geweest, en daarnaast domweg research gedaan. Van Youtubefilmpjes over een uitstapje naar Narita airport, tot gedetailleerde beschrijvingen van shintotempels. In het begin is dat zwaar en lastig, maar ik heb gaandeweg enorm veel plezier gekregen in het opzoeken van dit soort details. Het maakt je verhaal rijker, leuker, interessanter. Als lezer merk je dat ook, je voelt de sfeer van de pagina stralen. Een groot compliment is dan als ik in reviews lees dat ze er prat op gaan dat ik mijn eigen reiservaring heb verwerkt, omdat het zo levendig is beschreven.
AVO Blog: Hoe is de hoofdpersoon, Marle, ontstaan? Is er een basis voor haar of is ze een puur verzonnen personage?
Het cliché is toch dat elk personage een stukje van jezelf bevat? De meeste hoofdpersonen van PindaSushi bezitten een deeltje van mij. Marle is mijn analytische, introverte, maar ook soms anti-sociale kant. Ze draaft door in haar verbeelding en is soms zo overtuigd van haar eigen wereldbeeld, dat ze niet meer ziet hoe de werkelijkheid in elkaar steekt. Dat is een dankbaar type om je roman te dragen. Ik heb haar verder helemaal verzonnen, ze is niet gebaseerd op iemand. Ik denk trouwens dat Joyce het archetype is voor veel animeconbezoekende meisjes: hyperactief, vrolijk, maar met een kwetsbare binnenkant. Esther staat, denk ik, het meest van mijzelf af. Háár heb ik dan wel weer gebaseerd op enkele ervaringen die ik persoonlijk heb gehad met mensen met borderline.
AVO Blog: Wat vond je zelf de leukste delen om te schrijven voor dit boek?
Oeh, leuke vraag. Ik heb het meeste plezier gehad met de fantastische stukken. De momenten dat de yokai, de geesten van Japan, de wereld van Marle binnendringen en haar opjagen. Wijt dat gerust aan mijn vroegere liefde voor griezelverhalen. Er zitten enkele angstaanjagende scènes in het boek waarin gezichtsloze wezens, genaamd Noppera-bo, Marle proberen te grijpen. In een boek dat veel gaat over emotionele ontwikkeling en relaties, is het heerlijk om even een actiestuk te mogen schrijven. Je leeft dan zo in dat moment, dat je met geklemde kaken en volle adrenaline zit te schrijven. Alsof je zelf wordt omringd door die gruwelijke monsters. Hmm, misschien moet ik gewoon eens een volwaardig fantasy/griezelboek schrijven.
AVO Blog: Mocht je niet in Japan geweest zijn, is het boek dan een reden om te willen gaan?
Ja, absoluut. Het oorspronkelijk idee was ook om eerst naar Japan te gaan voor research, maar dat schoot erbij in. Niet genoeg tijd, geen geld, en ergens ook niet de moed. Er zit meer van Florian in mij dan je misschien denkt. Ik wilde het boek binnen een jaar schrijven, om het momentum vast te houden. Maar ooit ga ik er nog heen! Ik heb zo bedacht dat ik een ‘shinsengumi’ route wil doen, oude slagvelden bezoeken, grafstenen, dat soort dingen. En ik heb het in mijn hoofd dat ik Hokkaido wil bezoeken, het noordelijkste eiland. Dat schijnt werkelijk fenomenale natuur te hebben.
AVO Blog: In het vorige interview vroegen we je over het uitbrengen van Pindakaas en Sushi in andere talen. Je gaf aan dit nog te gaan onderzoeken, hoe denk je er nu over?
Het is nog steeds mijn droom. Vorig jaar legde ik contact met enkele Duitse uitgeverijen en was ik erg hoopvol. Nu heb ik deze zomer die contacten weer aangehaald, dus wie weet? Het moet zeker mogelijk zijn, maar bij alles wat je als schrijver en uitgever doet geldt: je moet een lange adem hebben en blijven proberen. Je krijgt niks zomaar, het is hard werken.
AVO Blog: Waar kunnen de lezers momenteel Pindakaas en Sushi 2 kopen?
Ik probeer de boeken zo makkelijk mogelijk in de handen van lezers te krijgen. Bij de boekhandel zul je ze nog steeds niet vinden, maar online absoluut wel. Ga naar mijn eigen site en bestel ze in de webshop op Uitgeverij Leeuwenhart. Je kunt ze ook kopen op bol.com. En ten slotte, de leukste optie: bezoek een animeconventie, want daar staan we heel vaak met een standje. Dan kun je het boek meteen laten signeren, en exclusieve merchandise halen zoals buttons, posters en boekenleggers. Doen!
Roderick, bedankt voor het interview en je tijd. Ik wens je veel succes met het schrijven van Pindakaas en Sushi deel 3, maar ook hoop ik dat je korte verhaal voor de Harland Awards ver gaat komen. Volg Roderick via de officiële website, Facebook en Twitter. Verder wil ik de crew van AVO bedanken voor het meedenken van de vragen en de steun.
