Geboren in Jerusalem, nu gebaseerd in Bristol, de artiest bekend als Tlya X An is een vreemde mengeling van invloeden. Hyper-pop, dans, R&B en trap worden allemaal naar haar sfeer getrokken en vervolgens opnieuw samengesteld tot iets volledig origineels. Een elektronica-meester loert op de achtergrond, verborgen achter een bivakmuts en zorgt voor een opvallende verschijning. En wanneer dit wordt gekoppeld aan de ietwat vreemde, uit balans zijnde aard van nummers zoals Daddy en Holy J, heb je een opvallende (hoewel niet onaangename) ervaring. Alle nummers die Tlya X An uitvoert zijn zelf geschreven, en ze hebben iets speciaals dat gemakkelijk kan oversteken en mainstream succes kan brengen. Door goed gebruik te maken van muzikale dynamiek, worden soepele, etherische vocalen vastgehouden door aardverschuivende beats, en het is een interessante tegenstelling, en een die de aandacht van het publiek gedurende meer dan 40 weelderige minuten vasthoudt.
Geïnspireerd door post-hardcore legendes Fugazi als door avant-garde muzikant Susumu Hirasawa, is de in Yokohama geboren Haru Nemuri een artiest die zich niet gemakkelijk laat categoriseren. Een massa tegenstrijdigheden, Haru bewandelt een dunne lijn tussen nihilisme en hoop, leven en dood, en creatie en deconstructie. Toch zijn het juist deze tegenstellingen die Haru zo herkenbaar maken; als mens zijn we tegendraads, waarbij onze gedachten en gevoelens worden weerkaatst rond een prisma dat ze in alle richtingen versplintert, en het is bijna alsof we een deel van onszelf zien in de liedjes van Haru. Het is duidelijk een populaire aanpak, want de zaal staat bomvol en de verzamelde menigte laadt de lucht op met hun opgewonden gepraat, wat alleen maar de verwachtingsvolle sfeer versterkt. Wanneer Haru het podium betreedt, is ze een kracht van de natuur, wervelend en tollend als een woedende tornado. Kick in the World (déconstructed) is het openingsnummer dat wordt ingeleid met wat snelle rap, voordat er een gedaanteverandering plaatsvindt en Haru losbarst in wat alleen kan worden omschreven als black metal gegrom. Na dit nummer zijn er wat technische problemen, maar dit stelt Haru in staat om een uitgebreide monoloog te houden en zo een band te creëren met het publiek, een band die doorheen de hele show weerklinkt.
Haru Nemuri is het soort artiest dat je volledige aandacht opeist, en o wee als iemand niet volledig aanwezig is, want duikt het publiek in aan het einde van een heerlijk vloekende Who the fuck Is burning the forest? en dringt vervolgens het publiek binnen om vanaf de vloer te zingen tijdens een woeste narashite. Het is een volwaardig optreden dat past bij intense muziek en de combinatie van de twee zorgt voor een soort zintuiglijke overbelasting met de muziek en Haru’s krampachtige podiumbewegingen, die ons vanuit alle richtingen aanvallen, en met atletische fitheid laat ze het in de loop van 90 minuten zelden afweten. Aan het eind van de show schreeuwt het publiek echter om “nog één nummer” en Haru is maar al te blij dat te kunnen doen, niet met één, maar met twee en een met zweet doordrenkte Ikiru zorgt ervoor dat we deze avond niet snel zullen vergeten.
Voor een artiest die erop gebrand is om de geluiden in haar hoofd driedimensionaal te maken en ze tot leven te brengen in de wereld, laat deze show ons de innerlijke werking zien van een unieke artiest.
Haru Nemuri Setlist:
1. Kick in the World (déconstructed)
2. Shunrai
3. Who the fuck is burning the forest?
4. narashite
5. Sekai wo Torikaeshite Okure
6. zzz pt.i
7. I Refuse
8. Never Let You Go
9. Riot
10. iconostasis
11. Destruction Sisters
12. Shunka RyougenEncores:
13. MAKE MORE NOISE OF YOU
14. Ikiru
