Als je een beetje ‘into’ het visual kei genre bent, heb je de naam 摩天楼オペラ (Matenrou Opera) vast al eens horen vallen. Bestaande uit zanger 苑 (Sono), gitarist 優介 (Yusuke, keyboard speler en programmeur 彩雨 (Ayame), bassist 耀 (Yo) en drummer 響 (Hibiki), kan de band onderverdeeld worden in de loud kei en tanbi kei subgenres van visual kei, maar maken ze ook gebruik van een symfonische metalgeluid.
De band heeft recentelijk, op 10 augustus zelfs, hun 18e verjaardag gevierd in Hibiya Open Air Concert Hall. Helaas moest dit zonder de aanwezigheid van gitarist Yusuke, wie helaas behandeld werd voor een gebroken arm die hij eind juli opliep. Gelukkig waren de voorbereidingen voor de nieuwste single AGONY al voltooid, dus zien we hem wel in volle verschijnen op de single en in de muziekvideo.
Ah, laten we verder bedekt worden in de verlangens van de wereld
Wanneer ik een muziekvideo zie is mijn vraag ‘in hoeverre vertalen de beelden het verhaal van de songtekst?’, en dit is meestal een lastig onderwerp. Aangezien veel lyrics vaak een ‘emotionele toestand’ beschrijven en geen ‘beweging’ of ‘actie’ die gedaan wordt. AGONY is geen uitzondering hierop, want zoals de naam al suggereert drukken de lyrics een gevoel van ‘nood’ uit, en heeft Sono deze in een poëtische stijl geschrven, wat geen verrassing is gezien zijn gebruikelijke stijl. De songtekst suggereert het verlies van de moed om door te gaan, bedekt in de verlangens van de wereld en de overvloed van galmende stemmen in het hoofd van onze verteller, zinkende in de onwrikbare dieptes. Oftewel ‘heavy stuff’ zonder dat hij in expliciet detail treedt.
De stijl van het nummer zelf is ook meer gericht op het metal aspect, wat ook meer Sono’s stijl van componeren is. (Het andere nummer op de single, Another Christmas heeft veel duidelijkere keyboard invloed erin verwerkt, wat meer Ayame’s stijl is, niet verrassend gezien hij dat nummer gecomponeerd heeft.) Maar, er wordt wel een nieuw element toegevoegd aan de compositie van AGONY: namelijk een cello, welke bespeeld wordt door 石井智大 (Tomohiro Ishii). Deze cello voegt een bijna spookachtige sfeer toe aan de introductie van het nummer, zeker met de meer monotone zangstijl van Sono.
De muziekvideo zelf opent met een drone-achtig (al is het meer een digitale render, om eerlijk te zijn) shot van de ruïnes van een kasteel, met de langzame cello melodie en monotone vocalen terwijl Sono langzaam door een hal loopt tot de rest van de bandleden invallen met hun instrumenten. Aangezien het erg moeilijk is om een visuele versie van deze lyrics te maken richt de muziekvideo zich vooral op de band zelf terwijl ze hun instrumenten bespelen, met een highlight voor het instrument wat de boventoon voert. Zo is er bijvoorbeeld extra aandacht voor de keyboard solo van Ayame, de gitaar solo van Yusuke en de overheersende drums van Hibiki die daar direct op volgen. Hetzelfde kan gezegd worden voor Yo, al heeft hij geen ‘solo moment’ in dit nummer. Er wordt ook gebruik gemaakt van de locatie waar Sono in het begin te zien was, al zijn de momenten dat de andere leden voor de spiegel verschijnen zo vluchtig dat je ze mist als je maar even met je ogen knippert.
In conclusie, heeft Matenrou Opera de plank volledig misgeslagen met deze muziekvideo? Nee. Zoals ik al eerder schreef is het vaak ontzettend moeilijk om een visueel verhaal te vertellen met lyrics die een emotionele staat beschrijven, en AGONY is daar geen uitzondering op. Wat ze ons, het publiek, wel hebben laten zien is waar ze goed in zijn. En dat is het creeëren van catchy ritmes in combinatie met Sono’s hogere stijl van zingen. Kort samengevat: als je hun recente werk kon waarderen, dan zul je AGONY vast ook positief ontvangen. Het is geen gloednieuwe stijl, maar meer een evolutie van de stijl waar ze langzaam ingegroeid zijn. Vergelijkbaar met, maar ook voortkomend uit, hun meest recente album 六花 (Mutsu no Hana).
Voor AVO Magazine namen we een duik in de muziekvideo voor AGONY, maar als je meer wilt weten over de single als een geheel dan kun je die informatie terugvinden op mijn eigen project, Arlequin Magazine. En voordat je het vraagt: ja, ik ben die 雪 (Yuki), maar vanwege een naam-conflict met de Munch Munchies’ Yuki hier op AVO gebruik ik hier de naam 夢 (Yume).
