Nao Yoshioka, geboren in Tokyo en geschoold in Amerikaanse muziek, is een soulvolle zangeres die klassieke en hedendaagse invloeden mengt tot een origineel geluid. Na de release van haar debuutalbum The Light in 2012, werd Nao’s opmars naar supersterrendom wreed onderbroken door de wereldwijde pandemie. Echter, met de net uitgebrachte deluxe versie van haar nieuwste album Flow, die geweldige recensies krijgt, en nieuwe muziek in de pijplijn, ziet de toekomst er weer rooskleurig uit. Daarom konden we het niet laten om vlak voor haar optreden in The Lower Third in Londen met Nao om de tafel te gaan zitten voor een exclusief gesprek, om erachter te komen waar ze vandaan komt en waar ze naartoe gaat.
AVO Magazine: Ik vraag me af of we kunnen beginnen met praten over je vroegste muzikale herinneringen?
Nao: Ik ben opgegroeid in een gezin dat echt van kunst hield. Aanvankelijk had ik geen interesse in muziek, maar mijn zus luisterde veel naar Amerikaanse muziek. Zij was degene die veel Whitney Houston, Mariah Carey en Mary J. Blige draaide, en zo ben ik in de muziekwereld terechtgekomen. Rond die tijd was Sister Act een grote hit in Japan en dat was mijn toegangspoort tot soulmuziek.
AVO Magazine: Je ouders waren zeer ondersteunend in je creativiteit, wat ongebruikelijk is voor Japanse ouders; meestal willen ze dat hun kinderen meer academische routes volgen. Hoe belangrijk waren zij in het vormgeven van je carrière?
Nao: Het was mijn moeder die me echt heeft geholpen in mijn carrière, het was haar wens om haar kinderen als artiesten op te voeden. Ik heb twee zussen; de ene is een schilder, de andere is een achtergrond ontwerper voor animaties en ik ben een zangeres, dus mijn moeder was altijd gefocust op mijn creativiteit toen ik jonger was. Toen ik stopte met mijn middelbare school, was zij degene die me vertelde naar een muziekschool in Londen te gaan, maar ik besloot in plaats daarvan naar New York te gaan. Ik zou hier niet zijn zonder haar steun, zelfs nu als ik vragen heb over mijn carrière, praat ik met haar en zij steunt me altijd.
AVO Magazine: Je bent erg open geweest over je persoonlijke worstelingen in je tienerjaren. Japanse mensen zijn, nog meer dan Engelsen, erg gereserveerd. Was het moeilijk voor jou om je open te stellen?
Nao: De eerste keer was het moeilijk, maar toen de artiesten die ik bewonderde hun worstelingen deelden, hielp me dat echt. Toen ik mijn eerste album uitbracht, begon ik te praten over mijn depressie. Ik verloor mijn beste vriendin door zelfmoord; zij had ook een depressie. Dus begon ik over die dingen te praten en mensen konden zich echt verbinden met de ervaringen die ik had. Ze vertelden me dat het hen ook hielp om hun strijd te overwinnen. Toen ik zulke positieve feedback kreeg, deed het me beseffen dat ik zo blij was dat ik die dingen had gedeeld.
AVO Magazine: We denken meestal niet aan Japanse stemmen die R&B en soul zingen. Waren er uitdagingen?
Nao: Ik denk daar niet echt zo over. Ik hou gewoon van R&B, soul en gospelmuziek. Toen ik in New York aankwam, was dat de plek waar ik diepgaand over muziek leerde en sindsdien hebben veel Amerikanen mijn muziek geaccepteerd. Hoewel ik Japans ben en soulmuziek zing, zijn ze verrast, maar ze accepteren het echt.
AVO Magazine: Toen je naar New York verhuisde, was dat een echt keerpunt in je carrière. Hoe heeft deze hele ervaring jou gevormd?
Nao: Het was een grote stap, maar op dat moment stopte ik met school, had ik ernstige depressie en kon ik het huis niet eens verlaten, dus naar New York gaan was de enige manier waarop ik me enthousiast kon voelen over de toekomst. Dus, toen ik besloot naar de Verenigde Staten te gaan, voelde ik alleen maar opwinding, ik maakte me geen zorgen omdat er geen andere keuze was die ik kon maken.
AVO Magazine: Wat betreft je carrière kwam de wereldwijde pandemie op het slechtste moment en stopte het je carrièreontwikkeling. Hoe heb je het voor elkaar gekregen om weer momentum te krijgen?
Nao: Toen ik in New York was, droomde ik altijd van een carrière in de Verenigde Staten, omdat veel Amerikaanse muziek me echt beïnvloedde. Maar ik denk dat ik lange tijd de geïdealiseerde versie van mezelf achterna zat, ik dacht na over hoe ik de Grammy’s kon winnen en hoe ik succesvol kon zijn in Amerika. Ik gaf niet om wat mijn hart echt wilde, dus toen ik terugging naar Tokyo en mijn droom om een carrière in de Verenigde Staten te hebben zag instorten, was dat een goed moment voor mij om mijn doelen te heroverwegen. Zelfs als ik alle Grammy’s en andere prijzen zou winnen, als ik niet van mezelf hou, zou geen geluk vinden. Als de pandemie niet was gebeurd, denk ik dat ik zou zijn gestopt met zingen. Als ik die versie van mezelf was blijven achtervolgen, zou dat het einde van mijn zangcarrière zijn geweest.
AVO Magazine: Het klinkt alsof je meest recente album Flow heel therapeutisch voor je was. Zou je zeggen dat dat waar is?
Nao: Ja, 100%. Ik kwam terug naar Japan en op een gegeven moment kreeg ik een paniekstoornis. Ik heb het nog steeds maar ik probeer het nu te beheersen. Toen het voor het eerst gebeurde kon ik zelfs geen normaal leven leiden, ik kon niet eens in de trein stappen, zelfs in een auto stappen gaf me een paniekaanval. Ik begon alleen activiteiten te ondernemen die me gelukkig maakten; veel koken, plezier beleven met mijn vrienden, naar de zee gaan, en rond die tijd startte ik zelfs met een dansles. Toen ik die activiteiten begon, herinnerde het me aan mijn kindertijd, toen ik vol blijdschap leefde en me niet druk maakte om de mening van anderen. Bij het ervaren van die gevoelens voelde ik me ontzettend vrij, wat voor mij een therapeutische ervaring was. In die tijd was de wereld vol angsten en verwarring, en door de pandemie voelde ik echt dat de wereld verdeeld was en ik het niet meer kon verdragen, dus wilde ik gewoon een album en muziek maken die aanvoelden als; misschien is de wereld vandaag een puinhoop en is mijn toestand een puinhoop, maar morgen is een betere dag en we leven in een prachtige wereld. Ik wilde echt weer in de eenvoudige dingen geloven, daarom zijn veel nummers op het album zeer optimistisch; ik heb niet over iets negatiefs gezongen, behalve in You Never Know. Ik moest dit album echt maken…en het heeft me gered.
AVO Magazine: We hebben drie versies van Flow gehad; het originele album, een akoestische versie en een deluxe versie die op 16 mei is uitgebracht. Omdat het zo’n belangrijk album voor je was, lijkt het alsof je moeite hebt om het los te laten. Is daar een reden voor?
Nao: Toen ik Flow vorig jaar uitbracht, had ik meer kansen om met dat album op tournee te gaan en ik ben vorig jaar naar zeven landen geweest en dit jaar ben ik naar veel landen geweest, en toen ik die shows speelde, voelde ik dat ik niet wilde dat dit album ten einde kwam. Dus dat is de reden waarom we Flow Deluxe hebben uitgebracht, maar tegelijkertijd werken we aan een nieuw album, dus ik begin na te denken over het thema van het volgende album. Na deze Europese tour en Amerikaanse tour gaan we ons daar op richten.
AVO Magazine: Hoe was het om met Kazuki Isogai samen te werken aan de akoestische versie? En hoe was het om je nummers akoestisch te spelen? Voelde je je een beetje ‘naakt’?
Nao: Ja, dat gevoel had ik wel. Kazuki is ook een bandlid, ik werk al een paar jaar met hem samen en hij heeft dezelfde droom als ik: hij wil ook een internationale artiest worden en werkt ook samen met internationale artiesten. Wat hij doet, inspireert me enorm en ik wilde graag muziek met hem maken. Het was geweldig om Flow acoustic te maken. We hebben alles in mijn huis opgenomen, in de woonkamer, dus alles wat je hoort is heel natuurlijk omdat we zo relaxed waren. We jamden en aten daarna samen lunch. Het kwam heel natuurlijk tot stand en ik ben blij dat sommige fans liever naar de akoestische versie luisteren.
AVO Magazine: Zou je ooit overwegen om een akoestisch concert te geven?
Nao: Dat zou geweldig zijn. De originele Flow is erg vol en er gebeurt zoveel, maar als het uitgekleed is, hou ik echt van dat intieme gevoel, dus dat zou ik graag doen.
AVO Magazine: Je hebt in je carrière al veel samenwerkingen gehad. Hoe kies je een muzikale partner?
Nao: Ik werk altijd met dezelfde producer en hij geeft me altijd geweldige ideeën voor samenwerkingen. Soms zegt hij tegen me: ‘Je moet eens naar deze persoon luisteren’, en als ik dat doe, word ik er verliefd op en volg ik de artiest op Instagram. Zij volgen mij dan terug en zo begint het allemaal. Soms, als ik een artiest geweldig vind en die naar Japan komt om op te treden, ga ik naar de liveshow en praat ik met hem of haar, en zo begint alles. We zijn al begonnen met zoeken naar een samenwerking voor het volgende album, we luisteren naar nieuwe artiesten en beginnen na te denken over hoe we dit kunnen realiseren.
AVO Magazine: Je kiest ook interessante nummers om te coveren. Hoe kies je coverversies en zijn er nummers buiten soul en R&B die je zou willen coveren?
Nao: Ik hou van het coveren van soulmuziek, dus ik denk niet dat ik iets buiten soul zou coveren.
AVO Magazine: Je voelt je meer een internationale artiest dan een Japanse. Hoe wordt je muziek ontvangen in Japan in vergelijking met de rest van de wereld?
Nao: Japan heeft een heel unieke muziekindustrie, en voor mij is het de moeilijkste markt omdat de meeste mensen Japans spreken. Mijn fans zijn erg betrokken, maar het is erg moeilijk voor mij om door te breken. Het is mijn thuisland en dat is de plek die ik muzikaal het meest wil veroveren, maar het is erg moeilijk. Andere landen lijken mijn muziek meer te waarderen dan in Japan, maar dat is een uitdaging die ik moet aangaan.
AVO Magazine: Dit is je tweede Britse show binnen een jaar. Waarom kom je terug?
Nao: Londen is een heel speciale plek voor mij, omdat dit de eerste plek was buiten Japan waar ik na de pandemie heb opgetreden. Op dat moment had ik geen vertrouwen in mijn muziek, ik wist niet zeker hoeveel mensen naar mijn shows zouden komen, maar in 2023 had ik een show in het Jazz Café in Londen en dat was de eerste keer na de pandemie dat ik een diepe band met mijn fans kon opbouwen. Die ervaring gaf me de moed om weer in mezelf te geloven. Vanaf dat moment kreeg ik meer kansen in verschillende landen en begon ik meer te touren dan voorheen, maar het startpunt was Londen, dus ik blijf terugkomen omdat ik waardeer wat mijn fans in Londen voor me hebben gedaan.
AVO Magazine: Als iemand nog niet bekend is met je muziek, waar zou je dan aanraden om te beginnen?
Nao: Ik denk dat Flow het meest toegankelijke album is en dat veel verschillende mensen er echt van kunnen genieten. Maar als mensen van old school soul houden, raad ik mijn eerste album The Light aan, en als je van neo-soul houdt, ga dan voor mijn derde album Undeniable.
AVO Magazine: Tot slot, als ik een toverstaf had en één wens voor je kon vervullen, wat zou dat dan zijn?
Nao: Ik zou graag veel verschillende landen bezoeken, maar dan zonder de reistijd!
Hartelijk dank aan het personeel van The Lower Third, Jon van Global Soul en het management van Nao. En natuurlijk speciale dank aan Nao zelf voor het vrijmaken van haar tijd. Fotografie door JJ Grant (wonderlens), vertaling door Natsu en Francisca (Seraphinne).
