Terwijl COVID-19 de wereld overviel, dwongen veel landen lockdown-regels af om de verspreiding van het virus te vertragen. Uiteindelijk hadden mensen veel extra tijd over om thuis te werken en niet er op uit te kunnen. Sommigen leerden een nieuwe taal, anderen een instrument, en enkelen besloten zelfs fitter te worden. En ik? Ik begon One Piece te kijken.
Als grote fan van Shonen Jump-shows zoals Dragon Ball, My Hero Academia, Gintama, en dergelijke, stond het altijd iets op mijn lijst om te kijken. Waar het aantal afleveringen in de serie eerder onaangenaam was, maakte alle extra tijd die ik won het uitnodigender. Er zijn nog steeds veel mensen die twijfelen om ernaar te kijken, dus wat kun je van One Piece verwachten?
Animatie
Toen de One Piece-anime in 1999 begon, begon het in een 4:3-verhouding met klassieke celtechnieken (cel komt van celluloid) op opmerkelijk indrukwekkende en creatieve manieren. Geanimeerd door Toei Animation is een enorme inspanning, gezien alles met de hand getekend zijn. Deze inspanning wordt alleen toegevoegd aan het zien van de verschillende outfits die personages dragen in de afzonderlijke verhaallijnen, wat betekent dat veel niet kan worden hergebruikt. Ondanks dat het celanimaties zijn, zijn de bewegingen vloeiend en vloeien ze meer in vergelijking met andere werken die deze animatiemethode gebruiken. Dit is het duidelijkst te zien in de aanvallen tijdens vechtscènes, omdat ze uniek zijn in vergelijking met andere shows, waarbij ze echt de verschillende vaardigheden van de personages laten zien, zoals het rubberen lichaam van Luffy, waardoor hij ongelooflijk unieke technieken kan toepassen terwijl hij zijn lichaam op verschillende manieren strekt. In de loop van de jaren gaat One Piece productief over naar een digitale stijl in een verrassend soepele overgang, waarbij het alleen werkt om deze vechtscènes te verbeteren en over te gaan naar een breedbeeldverhouding.
Hoewel het echte hoogtepunt de achtergronden zijn, omdat deze een aquarelontwerp hebben. Deze geven een warm gevoel en zijn gewoon zo leuk om naar te kijken. Buiten de achtergrond wordt de kleur effectief gebruikt om de emoties in de scènes te benadrukken. Hoewel dit iets verloren is gegaan bij de overgang naar digitaal, is het nog steeds een beetje aanwezig, maar in het algemeen wordt gekozen voor een meer standaard kleurenschema. Hoe dan ook, wat consistent blijft terwijl ze over de zeeën reizen en verschillende eilanden ontdekken, zijn de ongelooflijk unieke kenmerken van de bestemmingen met een portie fantasie-elementen om het verder op te fleuren. Een goed voorbeeld hiervan is wanneer ze naar een eiland in de lucht reizen. Het maakt niet uit of het een eiland is waar ze een paar afleveringen op doorbrengen of zelfs een hele verhaallijn, elk heeft een grillig gevoel als de personages zelf worden meegesleurd in het avontuur, de kijker kan het niet helpen, maar wordt ook meegesleurd.
Plot
One Piece draait om Monkey D. Luffy, die anderen inschakelt om zich bij zijn Straw Hat-piratenploeg aan te sluiten op zijn zoektocht naar de One Piece-schat en om de Piratenkoning te worden. Interessant genoeg begint het precies wanneer Luffy bemanningsleden begint te krijgen om de Straw Hat-piraten te vormen, de kijker sluit zich vanaf het begin aan bij het avontuur. Het zorgt voor een meer natuurlijke progressie van de Straw Hat-crew, omdat door de afleveringen hun banden sterker worden naarmate ze de verschillende uitdagingen overwinnen waarmee ze worden geconfronteerd. Vooral omdat ze allemaal hun eigen reden hebben om de zee op te gaan en samen te werken om elkaar te helpen deze doelen te bereiken. Dit wordt alleen maar versterkt door hoe goed de personages zijn ontworpen, aangezien elk personage ongelooflijk uniek is met uitgebreide achtergronden die diepgaand worden onderzocht, waarbij goed gebruik wordt gemaakt van het aantal afleveringen. Niet alleen dat, het is een van die weinige shows die elk personage met een hartverscheurend achtergrondverhaal laat zien zonder zich gedwongen te voelen, terwijl het werkt om de eenheid van de bemanning te versterken, aangezien ze in een of andere vorm door de samenleving werden afgewezen. Op een subtiele manier is er een sterke boodschap van acceptatie en dat iemands verleden hen niet definieert. Een krachtige boodschap die van buitenaf niet verwacht wordt. Sommigen zullen misschien beweren dat dit ten koste gaat van het tempo, maar het loont de moeite om te zien hoe de personages zich in de loop van de tijd ontwikkelen en eerlijk gezegd is One Piece hiervoor een van de beste series.
Als we verder kijken in het geval van het bredere verhaal, in vergelijking met alle Shonen Jump-shows die ik heb gezien, moet het de meest solide van allemaal zijn. Natuurlijk is er een vreemde tijd die een beetje afwijkt, maar het is het zeker waard. Onthoud dat het vrijwel wekelijks wordt uitgezonden, dus de uitgebreide recaps helpen op productieniveau, hoewel goede recap-afleveringen met oud beeldmateriaal pas plaatsvinden rond de 200, wat op zich al een indrukwekkende prestatie is. Nog genoeg over het tempo, de plot zelf komt buitengewoon goed samen, zelfs met een langzame overkoepelende plot achter de bogen op kortere termijn die beginnen in wegwerpmomenten die zich opbouwen naarmate de serie vordert. Dit wordt alleen maar versterkt doordat alle verhaallijnen allesbehalve voorspelbaar zijn. Het is ongelooflijk moeilijk om te raden wat er daarna gebeurt, waardoor het zwaar aangrijpend wordt en zelfs als de richting duidelijk is, is de manier waarop het probleem wordt opgelost dat niet. Niet alleen dat, maar er spelen ook donkerdere thema’s waardoor het volwassener wordt dan de kunststijl laat zien. Het is echter een balans die de serieuze kant van de dingen naar voren haalt, terwijl het op andere momenten volkomen maf is. Het liefdevolle karakter van de personages zorgt voor dit evenwicht en zorgt ervoor dat de kijker allerlei emoties voelt. Nogmaals, dit werkt allemaal omdat One Piece zichzelf de kans geeft om de ideeën volledig te ontwikkelen, en het is natuurlijk jammer dat het tempo sommigen afschrikt, maar het is het zeer waard.
Geluid
Toegegeven, de begin- en eindthema’s zijn een beetje wisselvallig. Dit wordt niet geholpen door hoe de eerste, We Are, een absolute klassieker is en het hart van de show vastlegt. Eerlijk gezegd hadden ze ermee weg kunnen komen door het de hele tijd te gebruiken, want het wordt nooit oud met de ziel van One Piece in de track. Afgezien van de thema’s is de soundtrack zelf geweldig en onderscheidend. Waar het vanwege het aantal afleveringen repetitief wordt, werkt het net zo goed en helpt het het consistente gevoel van de show te versterken terwijl dezelfde muziek wordt afgespeeld voor de grappige momenten, gevechten, enz. Het helpt alle afleveringen zich verbonden te voelen, ondanks het aantal ervan.
Dit gaat gepaard met een ongelooflijke Japanse cast met stemacteurs die de personages tot leven brengen. Elk stemtalent slaagt erin om het unieke karakter van hun ontwerpen te bevorderen en ze zich onderscheidend te laten voelen. Zelfs de paar die herkenbaar zijn uit andere series brengen deze keer nog iets anders. Van allemaal is Luffy het meest indrukwekkend omdat hij wordt ingesproken door Mayumi Tanaka, een vrouw, maar in een zeldzame geval dat niet duidelijk is (in tegenstelling tot Goku in Dragonball Z). Over het algemeen perfectioneert het het toch al diepgaande karakterontwerp.
Geholpen tijdens lockdown
Normaal gesproken zou een recensie geen sectie als deze bevatten, maar One Piece heeft me geholpen om te gaan met lockdown en al het andere dat er in de wereld gebeurt, dus ik wilde even de tijd nemen om het uit te leggen voor het geval het ook anderen zou kunnen helpen. Laten we beginnen met het voor de hand liggende, het aantal afleveringen zelf. Afgezien van het feit dat het probleem werd opgelost wat je vervolgens moest bekijken, creëerde het een gevoel van consistentie in de loop van de weken. Met alle veranderingen in de begeleiding was het fijn om iets te hebben dat week in week uit hetzelfde was. Niet alleen dat, het was nostalgisch. Natuurlijk, het was niet iets dat ik als kind zag, maar de animatiestijl deed me denken aan de anime die ik toen zag, waardoor het toch geruststellend was. Ten slotte de plot zelf. Vóór COVID-19 was de wereld al verdeeld en het heeft de zaken alleen maar erger gemaakt. Het zien van de eenheid van de Straw Hat-crew was een andere manier waarop de serie comfort bood. Niet alleen dat, alleen het zien van een avontuur over de hele wereld, terwijl reizen beperkt is, heeft het gevoel van avontuur alleen maar vergroot. Als er iets is, kan dit bewijzen dat dit echt het juiste moment is om te kijken voordat de zaken weer normaal worden!
Samenvatting
Dus daar heb je het, One Piece is een show die je dag zeker zal opvrolijken met enkele van de puurste vormen van escapisme. Ongelooflijk goed geschreven, het is moeilijk om niet geïnvesteerd te raken in de interessant ontworpen personages, terwijl je hun succes wenst terwijl de plot verder vordert. Ondanks een groot aantal afleveringen is het tempo over het algemeen goed en met al die extra tijd is dit het juiste moment om te kijken. Oké, daar mag je het mee doen, ik ga op zoek naar One Piece en word zelf de Pirate King!
Score: 90/100
