Wellicht zijn de grootste geneugten in Londen te vinden weggestopt van de felle lichten, en verscholen in de schaduw ligt zo’n juweeltje in de vorm van The Shacklewell Arms. The Shacklewell Arms ligt in de Oost-Londense buitenwijk Dalston en is een nogal bescheiden pub, maar als je door de deuren stapt, is het net alsof je in de TARDIS van Dr Who stapt. Eenmaal binnen vind je een hippe live-ruimte waar vanavond twee zeer unieke artiesten optreden die het beste van de Japanse en Britse cultuur belichten.
Ooit omschreven als ‘acid-getinte folk’, komt vanavond’s openingsact Lando Manning uit een muzikale familie, en hij weet al zijn muzikale vorming samen te brengen in een uniek geluid. Hij treedt op met een gitaar en een toetsenist en zijn set is gestript en kaal, maar toch, paradoxaal genoeg, direct en krachtig. Zijn geluid is typisch Engels, het is melancholisch maar getint met optimisme en kan alleen komen van iemand die is opgegroeid onder een grijze leistenen hemel met de eeuwige hoop dat op een dag de zon zal doorschijnen. Originele nummers zoals Driftwood en Brighter Days combineren de zachtere kant van de vroege Kinks en het buitenaardse karakter van het latere Talk Talk. Het is etherisch en blijft de luisteraar achtervolgen lang nadat de akkoorden zijn vervaagd en dat betekent dat Lando de volle aandacht van het publiek opeist, ondanks het ingetogen karakter van zijn muziek. Het nieuwe nummer (dat Soft Morning Rain heet, geloof ik) geeft een heldere hemel aan, terwijl de oude favoriet Today een goed ontvangen set afsluit.
Het staat buiten kijf dat isolatie een stimulans kan zijn voor creativiteit. Het ontbreken van externe invloeden kan een band helpen een origineel geluid te ontwikkelen, en dat is zeker het geval bij Maya Ongaku, de hoofdact van vanavond. De band woont in de kustgemeenschappen rond Enoshima, een klein eiland op 50 kilometer van Tokyo, en vindt troost in kunst en muziek, en kanaliseert dat in hun unieke psychedelische sound. Als het voorprogramma van vanavond, Lando Manning, een product van zijn omgeving waren, dan zijn Maya Ongaku de som van hun omgeving. Hun aardse, gewortelde geluid heeft de essentie van hun domein geabsorbeerd en een muziek gecreëerd die vloeit met een natuurlijk ritme, zoals golven die over een kust kabbelen of witte wolken die langs een azuurblauwe hemel trekken.trekken.
Het lijkt (en voelt) alsof de show van vanavond is uitverkocht, we staan dicht op elkaar gepakt en het is alleen mogelijk om te staan wanneer de band het podium betreedt met de openingstrack Water Dreams. Wanneer de band ideeën voor nummers aan het uitwerken is, jammen ze meestal en gaan ze met de stroom mee, en dat is heel erg het geval met Water Dreams. Hoewel het nummer gemakkelijk te herkennen is en het raamwerk hetzelfde is, opereert Maya Ongaku met een sfeer van vrije vorm; ze houden zich niet te rigide aan de originele structuur van de nummers, maar groeien organisch, en hoe de nummers zich ontwikkelen hangt af van een aantal factoren, zoals hoe de bandleden met elkaar omgaan of de gevoelens die ze krijgen van het publiek. Dit betekent dat elk optreden een beetje anders is, maar één ding blijft constant: hun vermogen om een menigte te hypnotiseren. Het vervelende geklets dat meestal de achtergrond vormt bij een optreden is totaal afwezig en het voelt alsof de band de hele zaal heeft betoverd. Met behulp van wat inventieve belichting wordt de hele show een ervaring die ons volledig onderdompelt in de wereld van Maya Ongaku, waardoor het tijdsverloop verandert, en dat betekent dat hun set veel te snel voorbij gaat.
Met slechts twee data in het Verenigd Koninkrijk tijdens hun Europese tournee is het bezoek van Maya Ongaku aan deze kusten te kort geweest, dus hopelijk komen ze de volgende keer terug voor een uitgebreidere tournee, en te oordelen naar de reactie van het publiek vanavond, zouden ze altijd welkom zijn.
Maya Ongaku Setlist:
1. Water Dreams
2. Anoyo Drive
3. Something In Morning Rain
4. Melting
5. Iyo no Hito
6. Pillow Song
