Opgericht in Tokyo in 1997, mengt PSYDOLL industrial en electropop-elementen op indrukwekkende wijze en plaatst dit tegen een futuristisch, Blade Runner-achtig klanklandschap. Het is een bedwelmende mix die fans over de hele wereld heeft betoverd. Vanavond worden ze weer met open armen ontvangen in de schoenen(hoofd)stad en zijn ze de hoofdact op een avond vol nieuw talent van hoog niveau.
Liveverslag: PSYDOLL + Chaos Bleak + Family Of Noise + Piss Shivers in The Black Prince, Northampton, 02.04.2025
Als het op alternatieve muziek aankomt, is Northampton een stad die boven zijn gewichtsklasse bokst. Eén van de meer inventieve bands in de scene is Piss Shivers, een trio dat een geluid creëert dat je tegelijkertijd verplettert en hypnotiseert. Ze manipuleren klanken op indrukwekkende wijze: hun dubbele gitaren voeren een vreemde dans des doods uit waarbij ze zich in elkaar verstrengelen als geliefden, terwijl een hypnotiserende bassist concentrische patronen speelt die de luisteraar diep hun wereld in lokken, voordat alle drie de muzikanten samen een knock-out uitdelen. Piss Shivers heeft een geluid dat prettig moeilijk te categoriseren is, en het is veilig om te zeggen dat ze klinken als niemand anders. Hun optreden van vanavond levert hen dan ook zeker nieuwe fans op.
Corby is een stad waar taaie mensen vandaan komen, en Family Of Noise heeft een geluid dat net zo robuust is. Instrumentale muziek kan vaak ‘spreken’ op een manier waarop muziek met zang dat niet kan, en het geluid dat dit duo creëert is ronduit angstaanjagend. Ze boetseren geluidsgolven tot enorme monolithische structuren die sinistere schaduwen werpen. Family Of Noise maakt muziek die veel groter klinkt dan het aantal leden doet vermoeden. Wil je weten hoe hard twee muzikanten kunnen klinken? Dan hoef je niet verder te zoeken. Veel van hun kracht komt van een bassist die zijn instrument aanvalt zoals Peter Hook van Joy Division, en de gitarist is minstens zo fel en lijkt zijn geluid op elke denkbare oppervlakte te willen krassen. Toch verliezen ze nooit het belang van melodie en structuur uit het oog, en het nieuwe nummer waarmee ze afsluiten wijst op een luide, veelbelovende toekomst.
Als doorgewinterde metalhead had ik altijd een zwak voor gothic rock, maar ik vond dat de meeste bands uit dat genre te dun en iel klonken; kortom, het miste de nodige kracht. Gelukkig is Chaos Bleak er om te laten zien hoe krachtig goth kan zijn. Ze knallen meteen los met openingsnummer Beneath The Moon. Als de liefdeskinderen van Black Sabbath en Killing Joke schudden ze de zaal tot op haar fundamenten met hun kenmerkende dreun. Ze geven geen genade; Piers zoekt direct het publiek op voor wat rauw contact, terwijl Trev riffs rondstrooit alsof het explosieven zijn. Er is geen tijd voor gepraat tussen de nummers en het tempo waarin ze spelen draagt alleen maar bij aan de dreiging die ze uitstralen. Het is hun eerste optreden met toetsenist Nigel, die een mooie textuur toevoegt aan nummers als Deathtrain, en ik denk dat hij een prima toevoeging aan de groep is. Het laatste nummer is een cover van Play Dead’s Walk Away, waarin ze hun eigen stempel weten te drukken (zoals een cover ook hoort te zijn) en ze zijn daardoor een moeilijke act om te volgen.
PSYDOLL heeft duidelijk een goede band met het Verenigd Koninkrijk en heeft het grootste deel van hun shows buiten Japan hier gespeeld. Het is altijd een hoogtepunt wanneer de band opduikt en een behoorlijk publiek is verzameld in The Black Prince om hun tweede optreden in Northampton in twaalf maanden mee te maken. Als geboorteplaats van Bauhaus en gothic rock is deze stad de perfecte achtergrond waarop PSYDOLL hun kleurrijke industrial/electro-geluid kan schilderen. Met gitarist Ucchi die een ondoordringbare muur van geluid opbouwt, voegt zangeres Nekoi daar een lichtere toets aan toe met etherische toetsen, die toch scherp en hoekig blijven. Het is een mooie spanning tussen tegenstellingen die als rode draad door het optreden loopt en hun set verandert in een ruwe diamant, een die geluid in alle richtingen breekt.
Er zijn vaak vergelijkingen gemaakt tussen Nekoi en Siouxsie Sioux (van The Banshees), en hoewel dat een handig referentiepunt is, heeft Nekoi absoluut haar eigen stijl. Ze beweegt over het podium als een zwarte kat, en samen met Ucchi, die achter een vreemd masker verscholen zit, creëren ze een visueel én muzikaal boeiende ervaring. Het nieuwe nummer Punk Shark (gemaakt voor de Canadese film met dezelfde naam) heeft flink wat pit en de band sluit af met een muur van feedback, ongetwijfeld de enige juiste manier om te eindigen.
Fotografie door: Peter Dennis
