De zomer van 2018 zal worden herinnerd als de tijd dat Europa smolt. Experts zeggen dat de reden dat het zo heet is, komt door roekeloze industrie, ontbossing en onze behoefte aan meer en meer energie. Maar de experts hebben het deze keer fout. Als ze tijdens de laatste paar weken in juni hadden gezien hoe Crossfaith op een van hun 14 concerten in Europa speelde, zouden ze begrijpen wie de hitte bracht.
Op een comfortabele, zonnige dag in juni trad Crossfaith op in het Schlachthof Kesselhaus in Wiesbaden. Het is een stad die de meeste Duitsers zelfs vergeten dat het bestaat, want het ligt direct tussen de zakelijk ingestelde grote broer van Frankfurt en het constant feestende kleine zusje dat Mainz is. Op deze dag schuifelden enthousiaste concertgangers van de vergeten stad door de ticketrij en de club binnen. Hoewel de locatie bijna in de buurt van uitverkocht was, wist de airconditioning de temperatuur niet oncomfortabel te maken.
Toen de lichten doofden, kwam slechts één persoon, Terufumi Tamano, het podium op. Hij startte wat elektronische geluiden van een keyboard en een laptop. Een klein gejuich van het publiek vervaagde snel toen de geluiden luider werden; langzaam stijgend tot concertniveau. Terwijl dit gebeurde, kwam de rest van de band naar voren en nam hun plaats in op het verduisterde podium. Terwijl het publiek hun adem inhield, ging het geluid voort totdat het werd afgehakt met een enkele slag van de snaar. Toen brak de hel los.
Een mosh-pit opende halverwege het openingsnummer Xeno. In tegenstelling tot de meeste mosh-pits bleef het niet beperkt tot een kleine groep van uitbundige jongeren. Het groeide, en bleef groeien terwijl ze overgingen op Monolith, dat ze vervolgens speelden. Bij het derde en vierde nummer (waar ik de namen niet voor heb) was de mosh-pit van muur tot muur en het enige heiligdom was aan de achterkant, bij de bar. Een korte rustperiode was toegestaan voor het vijfde aanbod, want zanger Kenta Koie hield zijn armen recht voor zich uit, met de handpalmen tegen elkaar. Toen hij ze breed spreidde, spleet het publiek zich in het midden uiteen en drukte zich tegen de muren, tegenover elkaar. Zwetende gezichten staarden elkaar door de ruimte aan. Toen de beat zakte en het nummer begon, begon de formatie met een crash van lichamen. Het was geen sport. Niemand was aan het verliezen, iedereen was aan het winnen, en het enige doel was om de klap te voelen van mensen die in botsing kwamen met de maat.
Tijdens het MC-gedeelte bedankte de band het publiek en vertelde over hoe geweldig het was om in Europa te touren. Ze vertelden ons dat Europa de beste plek voor metal was en dat ze snel terug zouden komen. Ze zeiden dat er een album uit zou komen en dat het beschikbaar zou zijn op streamingdiensten. Ze zeiden dit alles in zeer goed Engels en zelfs wat redelijk Duits.
Niemand luisterde. De pauze in de muziek gaf iedereen de tijd om terug naar de bar te racen en zoveel mogelijk bier in te slaan voor de tweede helft van de show. Hydratatie is de sleutel in gebeurtenissen zoals deze. De temperatuur in het Kesselhaus was met minstens 10˚C gestegen en er was geen enkele kans dat de luchtconditie de strijd zou winnen tegen 300 razende metalheads.
Als jij, beste lezer, zichzelf afvraagt: “Als het zo’n chaos was, waar heeft de auteur dit dan allemaal waargenomen?” Het antwoord is dat jouw nederige auteur als een professional de hele show door de zaal heen liep. Soms van de ene kant, dan de andere, van voren naar achteren, enzovoort. Soms waren deze overgangen in het voordeel snel en vaak onderbroken door body-slagen van andere concertgangers. Bij meer gelegenheden dan ik geef toe te geven, kreeg ik een prachtig uitzicht op het podium vanaf de stage op de grond; op schoenniveau als het ware.
Na de pauze was het meer hetzelfde. De muziek begon en mensen begonnen blauwe plekken te verzamelen. Iedereen daar bracht het grootste deel van een uur door galopperen door de kamer en voelde de vreugde van de impact, van een brutale sonische aanval, van verwantschap met de mensen om hen heen: en ze gaven geen gedachte in de wereld voor iedereen die niet in de kamer was.
De show eindigde, maar de menigte slaagde erin om een van de leden terug te halen op het podium. Tatsuya Amano, de drummer, keerde terug om een van de beste drumsolo’s te lanceren die deze schrijver ooit live heeft gezien. Het feit dat de drumsolo een mosh-pit startte, geldt als bewijs. Zijn ritmes, die de hele nacht hadden gevarieerd, van dans, tot thrash metal, tot bijna samba waren de brandstof die de menigte in beweging hield. Het was alleen maar passend dat hij alleen naar buiten kwam om de menigte te vermaken en zijn gepaste applaus te krijgen. Kazuki Takemura op gitaar en Hiroki Ikegawa op bas, evenals de rest van de band, sloten zich uiteindelijk bij hen aan, en de toegift gaf alle aanwezigen nog een laatste kans om te bewijzen dat ze enige of geen energie meer hadden om te geven.
Als ik nu terugkijk op die dag, realiseer ik me dat we het begin van de zomer hebben gezien. De energie die in die zaal werd vrijgegeven, lekte uit in de atmosfeer, zoals bij elke stop die Crossfaith op de tour maakte. Het resultaat was een hete zomer. De intensiteit ervan zal decennia lang onthouden worden. En het gekke is, het is nog lang niet voorbij. Na het uitbrengen van hun nieuwe album Ex-Machina, op 3 augustus, keert Crossfaith eind september terug naar Europa. Ze beginnen in St. Petersberg en volgen het pad van de zon totdat ze in twintig concerten uit Europa achterblijven. Dus wen aan de hitte, het wordt een lange zomer.
Het nieuwe album van Crossfaith, Ex-Machina, is vanaf 3 augustus 2018 verkrijgbaar voor aankoop via de website van Crossfaith en voor streaming op Spotify, I-Tunes, Deezer en Tidal. Om CD’s te bestellen en de datums van European Tour te bekijken, bezoek dan hun officiële website.
