{"id":98133,"date":"2026-09-18T15:04:34","date_gmt":"2026-09-18T14:04:34","guid":{"rendered":"https:\/\/avo-magazine.com\/?p=98133"},"modified":"2026-09-18T15:04:39","modified_gmt":"2026-09-18T14:04:39","slug":"muziekrecensie-zeroshiki-banbutsu-ruten-album","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/2026\/09\/muziekrecensie-zeroshiki-banbutsu-ruten-album\/","title":{"rendered":"Muziekrecensie: ZEROSHIKI \u2013 Banbutsu-Ruten (Album)"},"content":{"rendered":"

Gevormd in 1998 (onder een andere naam), is ZEROSHIKI een band die zich niet zomaar in een hokje laat plaatsen. Hardrock, metal, J-rock en alternatieve rock zijn allemaal labels die aan dit trio uit Tokyo zijn toegekend, maar geen enkel label is echt blijven hangen. In werkelijkheid zijn ze al deze dingen (en meer): ze rollen hun invloeden samen tot een strak geheel en filteren die vervolgens door hun eigen gevoeligheid, totdat er alleen nog een volstrekt originele sound overblijft. De naamsverandering in 2005 van Hyakushiki naar ZEROSHIKI versterkte hun vindingrijkheid nog verder; het fungeerde als een soort \u2018jaar nul\u2019, een nieuwe start waardoor de band herboren en verjongd raakte en de wereld met een nieuw doel voor ogen bestormde. Een veelzijdige band met een scala aan uiteenlopende inspiraties, de nieuwste release Banbutsu-Ruten<\/em> trekt ZEROSHIKI aan verschillende snaren waar hun DNA uit bestaat om zo een samenhangend geheel te vormen dat de band’s groeiende reputatie alleen maar zal versterken.<\/p>\n

Een goede intro kan echt de toon zetten, de luisteraar nieuwsgierig maken en een voorproefje geven van wat er nog komen gaat, en dat is precies wat het openingsnummer van Banbutsu-Ruten<\/em> doet (dat, niet geheel verrassend, Intro<\/em> heet). Dit instrumentale nummer van vierenzestig seconden is van immense schoonheid en maakt op meesterlijke wijze gebruik van klank en tonaliteit, waardoor een geluidslandschap ontstaat dat tegelijkertijd verleidelijk en verwarrend is. Alsof je begraven bent in een muur van geluid, resoneert Intro<\/em> op een diep, oeroud niveau en gaat het naadloos over in het volgende nummer, Circulation<\/em>. Het is hier dat het album pas echt op gang komt. De band toont onmiddellijk aan hoe vloeiend ze zijn en brengt een nummer dat voortdurend van vorm verandert en nooit lang op \u00e9\u00e9n plek blijft hangen. In een beweging die kenmerkend is voor Banbutsu-Ruten<\/em> als geheel, lijkt ZEROSHIKI op een vreemde, buitenaardse levensvorm die voortdurend in beweging is; de zang zweeft door de lucht als een oproep tot gebed, de gitaren fladderen heen en weer tussen soepel en zwaar, terwijl de bas en drums al even veelzijdig zijn en ritmes op meesterlijke wijze afwisselen om ervoor te zorgen dat het album op drijfzand is gebouwd. Het resultaat is Banbutsu-Ruten<\/em>, een album dat nooit lang stil blijft staan en de luisteraar voortdurend in een nieuwe positie plaatst, waardoor onze focus verschuift; dit maakt het tot een multidimensionale ervaring die zijn licht in alle richtingen laat schijnen.<\/p>\n

Wat bij Banbutsu-Ruten<\/em> echt indruk maakt, is de productie; het klinkt absoluut gigantisch: net als de planeet Aarde die in het universum in het niet valt, geeft het je het gevoel dat je onbeduidend en minuscuul bent in de schaduw ervan. Sinds het titelloze album van Metallica uit 1991 heeft geen enkele plaat meer zo weids en uitgestrekt geklonken, en daardoor is het heel gemakkelijk om je te verliezen in de sonische vergezichten die je aantreft in nummers als Soar<\/em>. Dit betekent dat, hoewel de speelduur van dit album met slechts dertig minuten vrij kort is (en twee van de negen nummers rond de \u00e9\u00e9n minuut schommelen), het door zijn meeslepende karakter veel langer aanvoelt. Het helpt natuurlijk dat deze nummers boordevol goede idee\u00ebn zitten: de term \u2018progressief\u2019 wordt zelden in verband gebracht met ZEROSHIKI, maar dat zou wel moeten, want nummers als Aequor<\/em> zijn progressief in de puurste zin van het woord; het zijn nummers die uit meerdere delen bestaan, die je hoofd vullen met allerlei visioenen en de luisteraar meenemen op een verbazingwekkende reis.<\/p>\n

Door de COVID-19-pandemie liep de release van dit album vertraging op en duurde het lang voordat het af was. Banbutsu-Ruten<\/em> bewijst echter inderdaad dat het oude gezegde klopt: wie wacht, wordt beloond.<\/p>\n

Tracklist:<\/strong><\/p>\n

1. Intro
\n2. Circulation
\n3. Shokumetsu (\u8d16\u6ec5)
\n4. Interlude
\n5. Frostbite
\n6. Engraved
\n7. Soar
\n8. Aequor
\n9. Tensei \uff08\u7e8f\u58f0\uff09<\/p><\/blockquote>\n

ZEROSHIKI\u2019s nieuwste album is beschikbaar op de grote streamingdiensten, zoals Spotify en YouTube Music<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gevormd in 1998 (onder een andere naam), is ZEROSHIKI een band die zich niet zomaar in een hokje laat plaatsen. Hardrock, metal, J-rock en alternatieve rock zijn allemaal labels die aan dit trio uit Tokyo zijn toegekend, maar geen enkel label is echt blijven hangen. In werkelijkheid zijn ze al deze dingen (en meer): ze […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":99492,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jnews-multi-image_gallery":[],"jnews_single_post":{"subtitle":"","format":"standard","override":[{"template":"2","parallax":"1","fullscreen":"1","layout":"right-sidebar","sidebar":"default-sidebar","second_sidebar":"default-sidebar","sticky_sidebar":"1","share_position":"floatbottom","share_float_style":"share-monocrhome","show_featured":"1","show_post_meta":"1","show_post_author":"1","show_post_author_image":"1","show_post_date":"1","post_date_format":"default","post_date_format_custom":"Y\/m\/d","show_post_category":"1","show_post_reading_time":"1","post_reading_time_wpm":"300","post_calculate_word_method":"str_word_count","show_zoom_button":"1","zoom_button_out_step":"2","zoom_button_in_step":"3","show_post_tag":"1","show_prev_next_post":"1","show_popup_post":"1","show_comment_section":"1","number_popup_post":"1","show_author_box":"1","show_post_related":"1","show_inline_post_related":"0"}],"image_override":[{"single_post_thumbnail_size":"no-crop","single_post_gallery_size":"crop-715"}],"trending_post_position":"meta","trending_post_label":"Trending","sponsored_post_label":"Sponsored by","disable_ad":"0"},"jnews_primary_category":[],"jnews_social_meta":[],"jnews_override_counter":{"view_counter_number":"0","share_counter_number":"0","like_counter_number":"0","dislike_counter_number":"0"},"footnotes":""},"categories":[2116],"tags":[],"class_list":["post-98133","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-muziekrecensies"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/98133","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=98133"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/98133\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":99499,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/98133\/revisions\/99499"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/99492"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=98133"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=98133"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=98133"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}