Het is een maand geleden dat ik terugkwam van mijn eerste reis naar Japan en ik kan je in ieder geval \u00e9\u00e9n ding zeggen nu ik even thuis ben in Nederland: ik haat Japan. En ik zal je duidelijk vertellen waarom!<\/p>\n
<\/p>\n
Het begint al met de terugkomst op Schiphol. Ik wil de eerste de beste trein pakken naar Den Haag en ik word gelijk verwelkomt door een groepje volwassenen die roken op het zogenoemde balkon in de trein en dansen op gabbermuziek die op volume doof stond. Daar sta ik dan met mijn koffers en mijn vermoeide kop: Welkom terug in Nederland!<\/p>\n
Welkom terug in Nederland!<\/p><\/blockquote>\n
Ik loop gauw door naar de volgende ingang van de trein en stap gauw in. Met een handigheid krijg ik de koffers met gemak binnen. Daar is geen hulp voor nodig, ik heb in Japan hier al mee rondgelopen en dat ging prima. Het zou in Nederland ook moeten. In de verte hoor ik geschreeuw van de dansende heren en een dame op gabbermuziek. Ik schaamde mij diep. Ik was ook blij toen ik in Den Haag kon uitstappen en verder kon gaan naar huis. Op het station werd ik verwelkomt door een ontroerde moeder; die vond blijkbaar een maand veel te lang.<\/p>\n
Een maand was veel te kort<\/h3>\n
Maar ik moet zeggen dat ik een maand veel te kort vond om wat van Japan te zien. Ik heb zelf dan iets gezien van Tokyo, Osaka, Shizuoka, Kyoto en Nara. Volgens sommige mensen die ik gesproken heb na mijn vakantie is dat behoorlijk veel, maar voor mijn gevoel heb ik alsnog weinig gezien. Ik kon – als ik zou willen – elke dag naar een concert; er was genoeg keuze. Heel gek misschien, maar de concerten in Japan sprak mij meer aan dan de concerten die in Nederland vaak toegang krijgen in de diverse podia. Ik kon elke dag met de trein ergens naartoe en ik kon mijn ogen uitkijken. Vaak was ik daarvoor snel de conbini ingerend om snel een onigiri (of twee) en wat drinken (Calpis of juist Pocari Sweat?) te pakken, zodat ik onderweg genoeg energie kon opdoen voor mijn trip. Ik verbleef in Nakano, dus de Nakano Broadway was op een loopafstand. Om eerlijk te zijn is haast alles wel op een loopafstand; lopen in voornamelijk Tokyo is niet gek. Lopen van Ochanomizu naar Ginza is makkelijk te doen, zeker als je tussendoor nog even de Oostelijke tuinen van de Imperial Palace bezoekt. Of lopen van Shinjuku naar Shibuya, om in Harajuku rond te kunnen lopen. Een half uurtje, dat is geen probleem. Doet mij denken toen ik dicht bij station Holland Spoor woonde en regelmatig liep naar het centrum van Den Haag.<\/p>\n
Tokyo vs Den Haag<\/h3>\n
Maar als ik mijn avonturen in vooral Tokyo ga vergelijken met mijn huidige woonplaats Den Haag, dan weet ik dat ik al gauw teleurgesteld raak over het feit dat ik behoorlijk veel dingen mis. Te denken aan al die gave winkeltjes, in sommige department stores wist ik vaak rondjes te lopen. Wat te denken aan de (meestal twee) verdiepingen qua restaurants voor als je een behoorlijke trek had gekregen van al dat shoppen. Ik vond het ook interessant om te zien hoe sommige winkeltjes verstopt waren en dat je soms de trap of lift moest nemen om er uiteindelijk te komen. En als je dan de winkel inkomt dan zie je vaak (grote) ruimtes gevuld met interessante goederen die je eigenlijk allemaal wel naar huis wil nemen, MAAR HET KAN NIET! Je mag maar \u20ac 430,00 belastingvrij invoeren en je wil natuurlijk extra kosten vermijden! De teleurstelling is dan groot als je dan al aan je limiet zit. Wat te doen?<\/p>\n
Eten en drinken<\/h3>\n
En dan het eten; ik ben in diverse restaurants terechtgekomen. Van simpel voor een paar honderd yen iets eten tot aan in een speciale sfeer lunchen of dineren. En anders mis ik wel de lekkere koffie van Veloce, mijn favoriete stek! Ik kwam daar geregeld en genoot dan in mijn eentje van de koffie met soms wat lekkers. Ik doe dit soort dingen niet zo gauw in Den Haag, laat staan de rest van Nederland. Zelfs niet eens als ik alleen op pad ga naar Brussel of Berlijn. Het liefste zou ik dan met iemand op pad gaan. Maar in Japan had ik nergens last van!<\/p>\n
Vrienden<\/h3>\n
Toch ontmoette ik behoorlijk wat mensen tijdens mijn vakantie in Japan. Sommigen waren vrienden die ik alleen via het internet kenden, maar ik heb natuurlijk ook vrienden ontmoet die ik al even kenden. Zelfs vrienden uit Europa kwam ik tegen in voornamelijk Tokyo. Denk maar aan mijn Franse vriendin die met haar vriend en mij naar een concert gingen of een Duitse vriendin waarmee ik op tour\u00a0ging langs allerlei muziekwinkels. Het was een zeer sociale vakantie, zelfs na mijn vakantie heb ik last van dat sociale trekje. Ik wil mensen zien, ik wil leuke dingen doen. Maar als ik nadenk waar we dan naartoe kunnen gaan slaat de verveling al snel toe. En dat heeft niks met mijn vrienden te maken, maar met mij.<\/p>\n
Gewenning<\/h3>\n
Ik was in dat maandje al gauw gewend geraakt aan de omgeving en wilde nooit vertrekken; ik had elke dag wel wat leuks te doen. En als ik even moe genoeg was, dan kon ik mij irriteren aan de Japanse televisie met soms behoorlijk stereotype programma’s specifiek gericht op een bepaalde doelgroep. Toch heb ik geleerd hoe ik het beste kan lopen en kon ik zelfs nog wat anime kijken; al moet ik zeggen dat mijn Japans nog steeds niet helemaal perfect is. Genoeg motivatie om te leren! Maar toch, nu ik thuis ben zit ik soms een beetje verdwaasd voor mij uit te kijken.<\/p>\n
Nu ik thuis ben zit ik soms een beetje verdwaasd voor mij uit te kijken.<\/p><\/blockquote>\n
Gelukkig kan ik aan diverse mensen vertellen hoe mijn vakantie was in Japan – al zeggen sommigen dat het meer wonen was dan een echte vakantie, gezien sommige mensen maar twee weken op vakantie gaan, ik weet het: “I’m lucky” – en ik kan gelukkig nog wel wat berichten kwijt op AVO Magazine. Maar toch zit ik hier in Nederland met een leeg gevoel en die moet opgevuld worden. En een keertje takoyaki, okonomiyaki of sushi eten wil niet echt meewerken! En op een gegeven moment raak je toch uitgepraat. Dus ik kijk uit naar de aankomende animeconventie, om weer in Japanse sferen te vertoeven, al ben ik bang dat ik veel last van heimwee ga krijgen. Al moet ik zeggen dat ik er nu al een beetje last van heb.<\/p>\n
En daarom “haat” ik Japan. Ik mis van alles uit Japan en ik vind mijn leventje hier in Den Haag maar een potje saai. Japan, ik haat je. Ik probeer zo snel mogelijk weer terug te komen!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is een maand geleden dat ik terugkwam van mijn eerste reis naar Japan en ik kan je in ieder geval \u00e9\u00e9n ding zeggen nu ik even thuis ben in Nederland: ik haat Japan. En ik zal je duidelijk vertellen waarom!<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":17091,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jnews-multi-image_gallery":[],"jnews_single_post":{"override_template":"0","override":[{"template":"1","parallax":"1","fullscreen":"0","layout":"right-sidebar","sidebar":"default-sidebar","share_position":"top","share_float_style":"share-monocrhome","show_share_counter":"1","show_view_counter":"1","show_featured":"1","show_post_meta":"1","show_post_author":"1","show_post_author_image":"1","show_post_date":"1","show_post_category":"1","show_post_tag":"1","show_prev_next_post":"1","show_popup_post":"1","number_popup_post":"1","show_author_box":"0","show_post_related":"1"}],"override_image_size":"0","image_override":[{"single_post_thumbnail_size":"crop-500","single_post_gallery_size":"crop-500"}]},"jnews_primary_category":{"id":"8"},"jnews_social_meta":{"fb_title":"","fb_description":"","fb_image":"","twitter_title":"","twitter_description":"","twitter_image":""},"jnews_override_counter":[],"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[2159,2484,80],"class_list":["post-19026","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-avo-magazine-nieuws","tag-2159","tag-editors-letter","tag-japan"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19026","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=19026"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19026\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":26447,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19026\/revisions\/26447"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/17091"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=19026"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=19026"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/avo-magazine.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=19026"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}